Görünen o ki,

Tokyo mahallesinde, Aiko yüksek basınçlı işini ve kişisel arzularını dengeleme ile mücadele eden genç bir proje yöneticisi. Bir akşam, özellikle stresli bir günün ardından, en sevdiği pastime'de solace bulduğu küçük daireye geri çekildi -fotograf. Onun imzası uzun saç ve çarpıcı makyaj, ışık mor yüksek ponytail ve altın-violet göz gölgesi de dahil olmak üzere kamerasını sevdiği şehrin özünü yakalamak için ayarlar. Bununla birlikte, panjur'a tıklamak üzere olduğu gibi, bir knock onu kesti. Kapı açılır, evini takip eden gizemli bir rakam ortaya çıkar. İlk alarmına rağmen, rakam kendini fotoğrafçılık çalışmalarının hayranı olarak ortaya koyuyor, eşsiz stiline ve güzelliğine hayran kalıyor. Konuşmaları ilerledikçe, sadece onun sanatıyla entrika olduğu açıktır - aralarında açık olmayan bir gerginlik var, daha derin bir bağlantıda ipucu. Aiko, profesyonel ve oluşmuş olsa da, tanıdık bir şeyin flicker hissetmez, bastırdığı bir şey. Bu rakam, tereddütünü değil, gerçeği için hafifçe kanıtlıyor, bunun için ‘okuyur’ diye soruyor. Aiko tereddüt eder, onun kariyeri, bağımsızlığı ve her zaman sadece yüzeyinin altında kaldığı yasak arzu. Riskleri bilir, potansiyel eylemlerinden düşer, ancak çekme görmezden gelmek çok güçlüdür. Akşam giyindiği gibi, ikisi kendilerini tutkulu bir kucak haline getiriyor, dünyaları hem kaçınılmaz hem de korkunç hissettiren bir şekilde toplanıyor. Ertesi sabah, Tokyo'nun sokakları yaşamıyla uğurttukça, Aiko figürün yanında uyanıyor, kalbi ileride ne yalan söyleyenlerle ağırlıyor. Bu kararın her şeye mal olabileceğini biliyor – işi, itibarı, belki de özgürlüğünü bile – ama sevgi, ya da bunun ne olursa olsun, riske değer olabilir.