Sessiz çığlık

Oldukça karanlık bir odada, keskin, dar bir yüz ve karanlık gri gözler kendini tuhaf bir durumda tuzağa düşürüyor. Oda ter kokusuyla doludur ve hava bir adam olarak gerginlikle kalınır, yüzü gölgeyle gizlenmiştir, onu bir sinister pisle yaklaşır. O çığlık atmaya çalışır, ama sesi yakalar, sessiz bıraktı. Adam, karanlık bir enerji ile bu nabızları garip bir nesne üretir ve onu kullanmak istediği korkuyla fark eder. Korkusuna rağmen, fotoğrafçılığın hobisini hatırlıyor, belki de bu anı her şeyin anlamını oluşturan bir şekilde yakalayabilir.